Przestępcza Triada - odsłona pierwsza - MAFIA
Znawcy tematu, do dnia dzisiejszego, spierają się nad etymologią słowa MAFIA. Oprócz przytoczonej wcześniej genezy, wyróżnia się również:
Maafir, słowo wywodzące się od nazwiska dynastii arabskiej panującej w Palermo;
Mahias, słowo oznaczające bezczelne zachowanie;
Maha, czyli kamieniołomy, które często okazywały się doskonałym schronieniem dla osób ściganych przez prawo.
Sycylia, odseparowana od nowoczesnych trendów, kształtujących się we Włoszech po upadku systemu feudalnego w XIX wieku, stała się kolebką Mafii. Ich rodowód sięga XVI wieku, kiedy to działające na rzecz arystokracji, tzw. Kompanie zbrojne, walcząc przy okazji z bandyckimi grupami współpracowały z nimi, a tym samym dochodziło do przenikania się obu grup.
Zastąpienie kompani żandarmerią (1837 rok) spowodowało wzrost przestępczości na Sycylii. Starzy „zbrojni”, posiadający doskonałe kontakty z półświatkiem, zostali wymienieni na ludzi z nikąd, którzy na dodatek postanowili walczyć z przestępczością. Na wyspie nikomu się to nie podobało. Stan ten nie trwał jednak długo, ponieważ już w 1847 roku wycofano żandarmerię do drugiego szeregu, a powołano znów do życia kompanie zbrojne – próbując je bardziej kontrolować, bezskutecznie. Ostatecznie, przestępcy uzyskali dzięki temu powrót do „legalnego świata” i tym samym możemy uznać, że od drugiej połowy XIX wieku mamy do czynienia z tworzeniem się pierwszych, prawdziwych struktur mafijnych we Włoszech.
Od samego początku swego istnienia, Mafie owiane były legendarnymi i mitycznymi opowieściami. Do początku XX wieku, nawet w samych Włoszech, nie uważano Mafiosów za przestępców, a raczej za ludzi odważnych i nieustępliwych. Już samo przyłączenie się do organizacji wiązało się z przejściem rytuału inicjacyjnego, w którym nawet przelewano kroplę krwi kandydata i wciągano w to jeszcze sprawy wiary i Boga. Rytuały pozostały na tyle silne, że stosowano je nawet pod koniec XX wieku.
Czasy faszyzmu we Włoszech nie przyniosły nic nowego dla Mafii, oprócz tego, że represje, z jakimi się spotykała zmusiły ją do emigracji. Wiadomym kierunkiem były Stany Zjednoczone, ale także Tunezja. Mówi się też, że to rodziny mafijne ułatwiły lądowanie Aliantów we Włoszech w 1943 roku, aczkolwiek żadna ze stron „sprzymierzonych” nie przyznaje się do tego faktu.
Koniec II wojny światowej to „złoty okres” dla włoskich mafii, trwający aż do lat 90 XX wieku. Liczne kontakty polityczno-biznesowe z chadecją pozwoliły gangsterom na czynny udział w życiu polityczno-społecznym Włoch.
Drugą stroną medalu są jednak lata 60 XX wieku – okres największych wojen mafijnych oraz terroryzmu kryminalnego w kraju. Na przestrzeni lat 1960 – 66 dokonano, tylko w prowincji Palermo, aż 93 zabójstw na zlecenie. Spowodowane było to zakusami rodziny Corleone, która próbowała przejąć władzę nad pozostałymi. Głównie chodziło o kontrolę nad sprzedażą bydła, ryb oraz budownictwem.
Lata 80 XX wieku to kolejny okres wojen mafijnych. Tym razem ofiary można było liczyć już w setkach, a w śród nich znaleźli się sędziowie czy deputowani do parlamentu. Tym razem poszło o przejęcie kontroli nad dystrybucją papierosów i narkotyków, którą to znów próbowała zmonopolizować rodzina Corleone. Terroryzm kryminalny rozkwitł na nowo zabierając ze sobą nawet samego prefekta prowincji Palermo.
Rok 1982 okazał się przełomy, zarówno dla rodzin mafijnych jak i całych Włoch. Po zabójstwie, dosyć spektakularnym, generała Dalla Chiesa postanowiono znowelizować włoskie prawo i wprowadzić do niego dwa przestępstwa:
1. Niedozwolonej konkurencji z wykorzystaniem przemocy (przemysł przemocy)
2. Stowarzyszeń mafijnych, czyli powołaniu organizacji utrzymującej się z działalności przestępczej.
Poważnie też zabrano się za nielegalne majątki gangsterów – zajęcia oraz przeszukiwania stały się czymś normalnym i powszechnym. Zaczęto też wbijać klin w samo środowisko mafiosów poprzez nakłanianie członków rodzin do zeznań przeciwko swym bossom, co oczywiście było niezgodne z mafijnym kodeksem honorowym, tzw. omertą.
Napisz odpowiedź