Żyjemy w czasach, w których towar, określany jako “informacja” jest niezbędny do prawidłowego funkcjonowania państw, przedsiębiorstw oraz podrzędnych jednostek. Utrzymuje się, że informacja jest zasobem strategicznym, który ma bardzo duży udział w bezpieczeństwie narodowym każdego państwa.
Jeśli mówimy o bezpieczeństwie, to warto sobie wyjaśnić, że każdy system bezpieczeństwa (podmiot nie ma tutaj znaczenia) jest system zamkniętym. Otoczenie systemu stanowi tutaj źródło zagrożeń, a także cel działań prewencyjnych i miejsce, w którym kumulują się efekty uboczne powstające z interakcji z systemem bezpieczeństwa. Pamiętajmy też, że z otoczenia mogą również płynąć zupełnie nieszkodliwe sygnały. Wszystkie sygnały, będące zagrożeniem dla systemu, wytwarzają z jego strony kontrreakcję.
Informacja odgrywa szczególną rolę w systemie bezpieczeństwa. Wyróżnić można trzy sytuacje:
1) niesie ze sobą informacje o zagrożeniach fizycznych dla systemu
2) otoczenie stanowi dla niej zagrożenie
3) sama stanowi zagrożenie dla systemu
Informacja nie może istnieć bez komunikacji. Ta oparta jest na technologiach telekomunikacyjnych i teleinformatycznych, stąd kluczowym jest zapewnienie im odpowiedniego poziomu zabezpieczeń oraz bezpieczeństwa. Jeżeli te wymogi mają być zapewnione, to wcześniej należy zatroszczyć się o to, żeby podmiot (państwo) dysponował odpowiednimi strukturami prawnymi, organizacyjnymi (dobrze rozwinięte instytucje rządowe oraz samorządowe) oraz wykonawczymi (sposoby zarządzania zasobami).
Oczywiście, poziom zabezpieczeń owych struktur jest uzależniony od rozwoju danego państwa. Niektóre z nich mogą posiadać pełny pakiet danych na temat swoich obywateli, inne mogą nawet nie mieć podstawowych danych statystycznych, np. liczby mieszkańców czy struktury demograficznej obywateli.
