Polish army by Cannon Fodder Media Group. Film prezentuje największe atuty polskich Sił Zbrojnych.
Song name : Clint Mansell – “Requiem for a Dream”
Można Pobierać Filmy Video w oryginalnym formacie pod adresem http://cf.ocom.pl w dziale MEDIA serwisu CF Media Group.
Minister Obrony Izraela stwierdził, że jego kraj jest zaangażowany w „wojnę totalną” z rządzącym Strefą Gazy Hamasem. Rząd Izraela zapowiedział, że będzie walczył z Hamasem do samego końca, a Barak jeszcze podkreślił, że naloty na Strefę mają doprowadzić do ostatecznego rozbicia bojówek Hamasu. Z kolei premier Ehud Olmert oznajmił prezydentowi – Szymonowi Peresowi, że „…operacja militarna jest ciągle w fazie początkowej… będzie trwać dopóki nie osiągniemy założonych wcześniej celów.” Olmert, w jednym z wystąpień, podkreślił, że całe przedsięwzięcie miało na celu powstrzymanie nalotów rakietowych z terytorium Gazy na izraelską ziemię.
We wtorek (30.12.2008) Hamasowi udało się dokonać ciężkiego bombardowania zachodniej strony pustyni Negew. Ostrzał rakietowy udało się im utrzymać przez cały dzień. Niektóre z pocisków spadały niedaleko miejscowości Kiryat Malakahi i Rahat (około 35 km od Gazy). Około 700 tysięcy Żydów znalazło się w obszarze rażenia palestyńskich wyrzutni.
Z kolei głównym działaniem Izraela jest ciągłe dokonywanie nalotów powietrznych na Strefę. Jako główne cele ataku obiera się budynki administracyjne Hamasu, m.in. rządowe czy służb bezpieczeństwa (ale także oświaty). 30.12.2008 IAF (Israel Air Force) uderzyło w rządowy kompleks Hamasu znajdujący się w Tel Al-Hawie.
Działania militarne Izraelskich Sił Zbrojnych w Strefie Gazy są odpowiedzią na palestyńskie ostrzały rakietowe terytorium Izraela. Zasadniczym celem operacji „Płynny ołów” (Cast Lead) jest całkowite zniszczenie infrastruktury Hamasu. Izraelskie lotnictwo, swój ogień, głównie stara się kierować na obozy szkoleniowe, kwatery dowodzące, składy broni i miejsca, w których umieszczane są wyrzutnie i moździerze Hamasu. Izraelczycy utrzymują, że wszystkie wybrane przez nich cele, zostały wcześniej potwierdzone informacjami wywiadowczymi.
Liczba ofiar z dnia na dzień rośnie i obecnie (tj. 30.12.2008) podaje się, że zabitych zostało 363 Palestyńczyków (z czego około 50 to cywile), rannych, jak na razie, jest około 1.750 Arabów. Ofensywa trwa od czterech dni.
Izraelski Sztab Generalny zarządził, aby w promieniu 30 km od Strefy Gazy wszystkie placówki państwowe (szkoły, urzędy) pozostały zamknięte do czasu wyeliminowania zagrożenia ze strony palestyńskich wyrzutni oraz, że w jednym schronie może przebywać maksymalnie stu obywateli Izraela.
Siły Hamasu zostału poważnie nadwątlone, w wyniku izraelskiej operacji, aczkolwiek cały czas udaje się organizacji przeprowadzać wystrzały rakietowe na terytorium Izraela. W przeciągu ostatnich 24 godzin wystrzelono kolejne 30 rakiet, aczkolwiek tylko dwie okazały się zagrożeniem – jedna trafiła w dom, a druga w przystanek autobusowy.
Jak na razie (30.12.2008) Izraelskie Siły Zbrojne gromadzą się tylko na granicy ze Strefą Gazy, czekając na rozkaz wkroczenia na terytorium Hamasu. Aczkolwiek niewiadomo, na ile prawdopodobna byłaby taka akcja, zważywszy na izraelską opinię publiczną, która szybko może przestać popierać akcję, jeżeli zaczną ginąć izraelscy żołnierze oraz na warunki w jakich by mieli walczyć. Gęsto zabudowany teren, pełen podziemnych tuneli oraz przeciwników, którzy nie noszą mundurów, tylko cywilne ubrania. Minister Obrony Izraela zapowiedział, że jeżeli będzie trzeba to operacja lądowa zostanie przeprowadzona. Z kolei Hamas zagroził, że wkroczenie izraelskiej piechoty uczyni ze Strefy Gazy cmentarzysko.
W poniedziałek (29.12.2008) grupa aktywistów z Cypru próbowała dostarczyć pomoc humanitarną dla Strefy Gazy, jednak nim łódź dopłynęła do Strefy Gazy, została przechwycona, jeszcze na wodach międzynarodowych, przez izraelskie okręty wojenne.
Operacja „Płynny ołów” – Background
Od czwartego listopada 2008 do osiemnastego grudnia 2008 Hamas wystrzelił na terytorium Izraela 213 rakiet oraz 126 pocisków moździerzowych. W odpowiedzi na nieustające łamanie porozumień pokojowych, Izrael odpowiedział powietrznym nalotem na Strefę Gazy siedemnastego grudnia.
To spowodowało, że 19.12.2008 Hamas publicznie ogłosił zerwanie zawieszenia broni oskarżając Izrael o nieprzestrzeganie porozumienia. Jednak Izrael z dużą niechęcią podchodził do inwazji na Strefę Gazy, mając na uwadze straty poniesione podczas operacji w południowym Libanie z 2006 roku. Obawiano się dużych strat własnych, jak i wśród ludności cywilnej Autonomii Palestyńskiej. Hamas podszedł lekceważąco do izraelskich gróźb – embargo i sankcje ekonomiczne. Hamsowi na rękę byłaby inwazja wojsk lądowych Izraela. Z dwóch powodów. Po pierwsze miałby szansę na przejęcie inicjatywy militarnej w konflikcie, a także miałby na czym budować, ewentualnie wzmacniać swój elektorat polityczny obwiniając izraelskich żołnierzy o śmierć Palestyńczyków.
Izrael 19.12.2008 ogłosił blokadę graniczną Strefy Gazy odcinając od niej pomoc humanitarną. Innymi skutkami blokady stało się wyłączenie palestyńskich elektrowni, co ostatecznie doprowadziło do drastycznego obniżenia poziomu życia mieszkańców Strefy. Obecnie aż 60% Palestyńczyków ma dostęp do bieżącej wody tylko jeden na 5-7 dni.
Tzipi Livny, izraelska Minister Spraw Zagranicznych i przewodnicząca partii Kadima, zapowiedziała 21.12.2008, że jeżeli w przyszłorocznych wyborach zostanie wybrana na stanowisko premiera, to uczyni wszystko aby wyeliminować zagrożenie ze strony Hamasu używając do tego środków ekonomicznych, dyplomatycznych i militarnych. Z kolej 25.12.2008 Premier – Ehud Olmert wydał oświadczenie „ostatniej szansy” dla Palestyńczyków na zawieszenie broni. Udzielając wywiadu dla arabskiej telewizji Al-arabiji ostrzegł Hamas przed niszczycielskimi możliwościami Izraela i rozlewem krwi po obu stronach konfliktu.
Jeszcze 26.12.2008 Izraelczycy otworzyli granice Gazy i pozwolili na dostarczenie do niej pomocy humanitarnej. 90 ciężarówek z żywnością, paliwem i lekarstwami przekroczyło palestyńsko-izraelską granicę, gdy w międzyczasie Hamas dokonywał kolejnych bombardowań terytorium Izraela. Olmert znalazł się pod ogromną presją swojego środowiska politycznego, które oczekiwało od niego interwencji przeciw terrorystom z Hamasu. 27 grudnia rozpoczął się pierwszy dzień operacji „Płynny ołów”.
Film prezentujący uderzenie IAF na sieć podziemnych tuneli łączących SG z Egiptem
Film prezentujący uderzenie IAF na ośrodek rządowy Hamasu
MC
Zobacz też: Nowe rodzaje broni zastosowane w Strefie Gazy
Piractwo – międzynarodowa działalność przestępcza, w trakcie której dokonywane są nielegalne akty przemocy, zatrzymań, kradzieży dokonywane dla prywatnych korzyści przez załogi, pasażerów, prywatne statki morskie i powietrzne przeciwko innym statkom morskim i powietrznym, osobom lub mieniu znajdującemu się na tych statkach.
Współczesne zjawisko piractwa zaczęło rozwijać się od początku lat 90. XX wieku (można tutaj oczywiście doszukać się konotacji z upadkiem ZSRR). Od tego momentu morscy przestępcy zaczęli tworzyć zorganizowane struktury (powstawały quasi-militarne grupy) oraz działać z dużo większą brutalnością i skutecznością niż przed 1990 r. Zdarzało się nierzadko, że piraci albo dokonywali egzekucji całej załogi, albo pozostawali ją, bez zdolności manewrowych na otwartym morzu, na pewną śmierć. Dzisiaj piractwo morskie oddziałuje głównie na przebieg kluczowych szlaków handlowych (szczególnie w Azji południowo-wschodniej). Ataki na tzw. Supertankowce, wiozące ropę naftową potęguje zagrożenie wystąpienia ekologicznej katastrofy. Pojawia się też problem Chin, które są posądzane o wspieranie międzynarodowego piractwa morskiego z ramienia oficjalnych sił rządzących tym państwem.
18 listopada 2008 roku Międzynarodowe Konsorcjum Morskie „Vela” zakomunikowało, że tankowiec Sirius Star, typu VLCC (Very Large Crude Carrier – 160,000–319,999 DWT) zakotwiczył na somalijskim wybrzeżu. Tankowiec, z pełną ładownią, kilka dni wcześniej został uprowadzony przez grupę uzbrojonych piratów, 420 mil morskich od wybrzeża Somalii. Załogę, 25 osób, wzięto jako zakładników. Wśród nich znajdowało się dwóch Brytyjczyków, 2 Polaków (jeden z nich był kapitanem okrętu), 1 Chorwat, 1 Saudyjczyk i 19 Filipińczyków.
Historia Sirius Stari rozpoczęła się 15 listopada. Somalijscy piraci, na motorówkach, dokonali abordażu na pokład tankowca należącego do saudyjskiego konsorcjum. Ładunek, który przejęli przestępcy wart był 100 milionów dolarów amerykańskich (dwa miliony baryłek ropy). Całe zdarzenie miało miejsce aż 800 km od wybrzeża Kenii – w miejscu, w którym praktycznie nie spotyka się pirackich kontraband. Atak został przeprowadzony na terytorium koalicji państw broniących wolności żeglugi morskiej przed piractwem (okręty NATO i marynarki Stanów Zjednoczonych).
Następnie tankowiec skierowano do małego, nadbrzeżnego miasteczka na somalijskim wybrzeżu – Xarardheere (aka Haradera lub Harardera), gdzie władzę sprawuje lokalny watażka wojenny Abdi Mohammed Afweyne. Haradera jest jego bazą operacyjną, z której dokonywał m.in. uprowadzeń statków handlowych przemierzających somalijskie szlaki morskie. Aglomeracje miejskie często pełnią rolę baz dla piratów działających na obszarze Oceanu Indyjskiego. Tamtejsi piraci określają się mianem Obrońców Somalijskich Wód Terytorialnych albo Somalijskimi Marynarzami.
Klimat polityczny oraz międzynarodowe wysiłki zmierzające do wyeliminowania plagi piractwa z somalijskich wybrzeży zdają się być bezowocne. Przestępcy dużo więcej zyskują na uprowadzeniach statków handlowych, dlatego nie liczą się z ryzykiem. Duże znaczenie w regionie ma też udział radykalnych ekstremistów. W 2006 roku Unia Sądów Islamskich ogłosiła, że zajmuje nadbrzeżne miejscowości, które wcześniej działały jako pirackie enklawy. Po „wprowadzeniu się” fundamentalistów, Abdi Mohammed Afweyne wycofał się w głąb kraju.
Działalność piratów uczyniła z mórz, na wschód od Afryki, jedno z najbardziej niebezpiecznych miejsc na Ziemi. W roku 2006 doszło do 10 incydentów związanych z piractwem morskim. Od stycznia 2007 roku przeprowadzono 15 ataków na statki handlowe (z czego dwa działały w ramach Światowego Programu Żywieniowego – WFP). Do lipca 2008 dokonano 23 ataków (z czego 8 to były udane porwania okrętów dla okupu). 18 ataków miało miejsce w Zatoce Adeńskiej, 5 na wschodnim wybrzeżu Somalii. Wszystkie akcje miały na celu uprowadzenie okrętów dla okupu, zazwyczaj gdy taki uiszczano, załoga i statek były zwalniane.
Akcje piratów zazwyczaj mają miejsce ponad 12 mil morskich od somalijskich wybrzeży. Pirackie gangi działają w oparciu o jeden duży statek, który przewozi kilka mniejszych, bardziej mobilnych jednostek. Przestępcy używają najczęściej broni automatycznej, jeżeli zachodzi potrzeba, to nie wahają się nawet mieć przy sobie ręcznych wyrzutni rakiet. Tego typu uzbrojenia używa się głównie po to, aby uszkodzić okręty (co często może prowadzić do niekontrolowanych wycieków ropy i dewastacji ekosystemu).
Załoga-zakładnicy zazwyczaj jest przetrzymywana kilkanaście dni (do czasu wpłaty okupu), aczkolwiek raz się zdarzyło, aby okres ten trwał nawet sześć miesięcy. W 2007 roku dwóch członków załogi porwanego statku, zostało zamordowanych podczas niewoli. Gangi działające poza wodami terytorialnymi gangi przechwytują pływające jednostki, po czym transportują je w głąb somalijskiej strefy jurysdykcyjnej. Zakłada się, że jak do tej pory, tj. do grudnia 2008 roku, piraci przechwycili około 30 jednostek. W samym listopadzie, przestępcy byli w posiadaniu 11 okrętów, w tym jednego ukraińskiego tankowca, którego ładunek stanowiły 33 czołgi.
Wyróżnia się cztery główne gangi pirackie działające na somalijskim wybrzeżu.
8 października NATO postanowiło wysłać w rejon somalijskich wód terytorialnych Regularną Grupę Morską (Standing Naval Maritime Group) – decyzję powzięto na szczycie ministrów obrony państw członkowskich, po uprowadzeniu ukraińskiego tankowca – Fainy – wiozącego czołgi oraz inne uzbrojenie.
Również Sekretarz Generalny ONZ – Ban Ki-moon, wyraził swoje zaniepokojenie w związku z pirackimi incydentami u wybrzeży Somalii. Jest to związane z programem humanitarnym dla tego kraju – Światowy Program Żywieniowy – który nie może być realizowany w regionie właśnie w wyniku działalności wywrotowej samych Somalijczyków (40% mieszkańców państwa żyje dzięki programowi). NATO zapowiedziało zintensyfikowanie swoich działań ze względu na prawidłowe działanie ŚPŻ – kanadyjski okręt wojenny został skierowany do realizacji tego zadania.
Międzynarodowe prawo publiczne uznaje, że akty piractwa mogą być dokonywane jedynie na międzynarodowych wodach (ale też w specjalnych strefach ekonomicznych i otwartym morzu), w strefie powietrznej i w każdym innym miejscu, które jest poza jurysdykcją jakiegokolwiek państwa. Akty te mogą być dokonywane jedynie przez prywatne statki wodne i powietrzne. Okręt lub inny statek państwowy, nie może być uznany za statek piracki, chyba że jego załoga zostanie wcześniej wzięta do niewoli przez piratów, lub działania załogi będą miały wyłącznie prywatny charakter.
Największe zagęszczenie incydentów związanych z piractwem jest tam, gdzie prawo morskie jest słabo rozwinięte, albo go w ogóle nie ma. Podatny grunt, do tej działalności, tworzy też brak politycznej i ekonomicznej stabilności oraz duży udział prywatnej działalności w regionie. Południowo-wschodnia Azja, Afryka, Południowa i Środkowa Ameryka, to regiony, w których działalność morskich gangów współcześnie jest największa.
Kolorem żółtym zaznaczone są miejsca największej aktywności piratów.
WERSJA DO DRUKU: Międzynarodowy wymiar piractwa morskiego
Podobny artykuł: Zwalczanie międzynarodowego piractwa morskiego
