Wydaje się, że wraz z zakończeniem procesu dekolonizacyjnego (pomijam fakt zjawiska w postaci “neo”), Afryka stała się swoistą ziemią niczyją (terra nullis). Morze potrzeb, jakie są do zaspokojenia na tym kontynencie, w opinii euroatlantyckiej odzwierciedlone jest jedynie w paru kroplach euro-dolarów, czasem jacyś Francuzi będą starali się kogoś stabilizować etc. Czarny ląd pogrąża sam siebie w ogniu konfliktów i bratobójczych walk.

Według najnowszego raportu The Fund for Peace, aż 7 z 10 tzw. “państw upadłych” znajduje się właśnie w Afryce. Są to: Somalia, Sudan, Zimbabwe, Czad, DR Kongo, Wybrzeże Kości Słoniowej i Republika Środkowoafrykańska. Jest to pierwsza, “niechlubna” dziesiątka, ale w pierwszej dwudziestce umieszczono również inne państwa z kontynentu, mianowicie: Nigerię, Etiopię i Ugandę.

Dysfunkcje występujące w powyższych państwach oddziałują również na ich otoczenie, co przejawia się na destabilizację dużo większych obszarów niż tylko ww.

Warto również odnotować, że afrykańskie PKB to w 60% rolnictwo, z kolei tylko 6% gruntów na kontynencie nadaje się do sensownej uprawy, a 75% z tych 6% jest w posiadaniu RPA. Problemów można wyliczać bez końca, jednym z najważniejszych jest deficyt czystej wody. Afryka w związku z tym, rocznie traci 5% swojego PKB - a wskaźnik ten ciągle rośnie. Statystyki donoszą też, że co 3 sek. w Afryce umiera człowiek z braku wody. Obraz rysuje się sam.

Tym oto wpisem, chciałbym rozpocząć sezon wakacyjne - mam nadzieję, że bedzie bardziej urodzajny niż ostatnie miesiące. Skorowaciałość stylu proszę wybaczyć długim zastaniem.

Z racji ciężkich bojów w sesji, i przed nią, KriegZone przestaje nadawać do 1 lipca 2008. Za utrudnienia przepraszamy.

Rodziną Hung lub jak kto woli triadą określa się chińskie zorganizowane grupy przestępcze. Ich rodowód sięga epoki mandżurskiego panowania w państwie środka tj. XVII wieku (Mandżurowie rządzili do pierwszej dekady XX wieku).

Korzeni triady w Chinach można upatrywać w zniszczeniu, przez Mandżurów, klasztoru Szao Lin, z którego pięciu uciekinierów stworzyło pierwsze ruchy oporu przeciwko najeźdźcom. Wraz z walką z nowymi władzami następowała przemiana niektórych grup w bandyckie szajki zajmujące się napadami na tabory czy wymuszeniami.

Początkowo triady trudniły się handlem opium (Stowarzyszenie Udzielające Pomocy i Opieki). Wraz z upadkiem cesarstwa, i nastaniem republiki, triady zmieniły obszar swej działalności, zajmując się od tej pory ściąganiem haraczy, hazardem, handlem żywym towarem czy prostytucją. Silna fala emigracji z Chin sprawiła, że wraz z diasporą, opuściły kraj też niektóre triady. W pierwszej kolejności pojawiały się w brytyjskim Hong Kongu i portugalskim Makao, a potem sięgały już dalej: do Mali, Europy Zachodniej czy też USA. Jako ciekawostkę można wspomnieć, iż część dawnych mieszkańców Hong Kongu i Makao przeniosła się nad Wisłę, tutaj stworzyła zamknięte getta (zamożne o niemożliwym do zidentyfikowania sposobie pozyskiwania dochodów).

Triady postępują zgodnie z, wypracowanymi dzięki wiekom tradycji, zasad:

1. Zachowywanie się w sposób powściągliwy wobec rodzin towarzyszy z triady

2. Opieki nad potrzebującymi jej braćmi

3. Dożywotniej służby dla organizacji

4. Absolutna lojalność

5. Nakaz milczenia

Obecnie głównym źródłem dochodów chińskich grup przestępczych jest sprzedaż narkotyków z Birmy, Tajlandii i Laosu (tzw. „złoty trójkąt”).

Jeżeli spojrzeć na temat poprzez pryzmat wzorców kulturowych, będziemy w stanie od razu dojść do wniosku, iż azjatyckie organizacje przestępcze diametralnie różnią się od europejskich czy amerykańskich. Największą różnicą jaką możemy dostrzec, jest ta, iż np. Yakuza była w pełni akceptowana przez legalne władze japońskie, jako nieodzowny element życia społecznego.

Słowo Yakuza wywodzi się od tradycyjnej gry karcianej, w której to oznacza osobę przegraną. Jej początki, jako organizacji przestępczej, sięgają czasów panowania cesarza Tokugawy (XVII wiek), który to został sukcesorem po wyniszczającej wojnie domowej. Trzon organizacji tworzyli wtedy samurajowie, którzy zostali pozbawieni swoich majątków, a tym samym zmuszeni do utrzymywania się z działalności przestępczej (rabunki i haracze).

Przywódcami takich grup byli najczęściej rzemieślnicy oraz handlarze, tzw. tekiya, którzy mieli konflikt z wyzyskującymi ich szogunami, a także organizatorzy gier hazardowych, czyli bakuto. Ci z kolei mieli silne koneksje z władzami danej prowincji, dla których zajmowali się uciszaniem niepokojów społecznych.

Epoka Meiji przyniosła wiele zmian, zarówno dla samej Japonii, jak i Yakuzy. Hazard sprowadzono „do podziemia”, zintensyfikowano też relacje między światem przestępczym a polityką. Yakuza, dzięki popieraniu rządzącej partii konserwatywno – nacjonalistycznej, uzyskała wpływy w przemyśle stoczniowym a także w budownictwie. „Srebrny okres” trwał do końca II wojny światowej, był to czas nietykalności dla japońskich gangsterów.

Zakończenie II wojny światowej, zwieńczone amerykańską okupacją kraju, przyniosło wiele korzystnych zmian dla gangsterów. Nastały czasy, w których zniszczony przemysł, skorumpowana władza były efektywnie wykorzystywane przez yakuzę, która uzależniła społeczeństwo od siebie. Opanowując podstawowe kanały zaopatrzeniowe, rozbudzając nacjonalistyczne nastroje Japończyków pogłębiły się związki yakuzy z politykami. Największe korzyści przyniósł on (ten związek) po zakończeniu amerykańskiej okupacji, kiedy to japońska gospodarka przeżywała okres największej prosperity.

Ostatnie lata przyniosły zmiany na japońskiej scenie przestępczej. Yakuza została zastąpiona przez uznające koneksje gospodarcze (nie rodzinne) organizacje zwane Boryokudan. Odejście od „modelu rodzinnego” spowodowane było zmianami polityczno-społecznymi w samym społeczeństwie japońskim (globalizacja, komercjalizacja, spadek liczby urodzeń, migracje ze wsi do miast itd.) Kiedy zadaniem Yakuzy było bardziej opiekowanie się społeczeństwem, niż jego okradaniem, to jej następcy swoich priorytetów upatrują w osiąganiu jak największego zysku. Kolejna różnica to utajnienie działalności tej organizacji – za czasów Yakuzy przynależność do organizacji przestępczej była powszechnie wiadomą, teraz przyszły czasy konspiracji. Obecnie działa w Japonii około 20 grup Boryokudan, skupiających ponad 85 tysięcy członków. Najważniejsze z nich to Yamaguchigumi, Inagawakai i Sumigoshikai.

Co ciekawe, przynależność w Japonii do organizacji jaką jest Boryokudan nie jest karalne, a same przepisy tyczące się przestępczości zorganizowanej zostały nieśmiało wprowadzano dopiero od początku lat 90 XX wieku. Grupy przestępcze w Japonii traktowane są bardziej jako przedsiębiorstwa gospodarcze niż wylęgarnie kryminalistów. Na uwagę zasługuję zaakcentowanie tego, iż przywódcy tych grup traktowani są jak pracodawcy zobowiązani do przestrzegania prawa pracy.

Obecnie, w kręgu zainteresowań Boryokudan znajdują się:

1. Wymuszenia (54% przestępstw popełnianych przez te grupy opiera się na przemyśle przemocy)

2. Handel narkotykami

3. Lichwa

4. Zakładanie i wykorzystywanie firm specjalizujących się w przemyśle przemocy (pod przykrywką szkół sztuk walki czy firm ochraniarskich)

5. Operacje finansowe na dużą saklę

6. Gra na giełdach

7. Umiędzynarodowienie, najbardziej widoczne poprzez pryzmat współpracy z rosyjskim półświatkiem

Jeżeli chodzi o Yakuzę, to znajduje ona nadal swoje miejsce tam, gdzie spotyka się tzw. klasyczną przestępczość, czyli w inwestycjach budowlanych, obrocie gruntami oraz na rynku finansowym. Yakuza działa pod przykrywką „lewych” firm prowadzących legalną działalność. Obecnie Yakuza zajmuje się też:

1. Nielegalnym (w stosunku do Boryokudan) handlem narkotykami

2. Hazard (wyścigi konne)

3. Prostytucja.

Znawcy tematu, do dnia dzisiejszego, spierają się nad etymologią słowa MAFIA. Oprócz przytoczonej wcześniej genezy, wyróżnia się również:

Maafir, słowo wywodzące się od nazwiska dynastii arabskiej panującej w Palermo;

Mahias, słowo oznaczające bezczelne zachowanie;

Maha, czyli kamieniołomy, które często okazywały się doskonałym schronieniem dla osób ściganych przez prawo.

Sycylia, odseparowana od nowoczesnych trendów, kształtujących się we Włoszech po upadku systemu feudalnego w XIX wieku, stała się kolebką Mafii. Ich rodowód sięga XVI wieku, kiedy to działające na rzecz arystokracji, tzw. Kompanie zbrojne, walcząc przy okazji z bandyckimi grupami współpracowały z nimi, a tym samym dochodziło do przenikania się obu grup.

Zastąpienie kompani żandarmerią (1837 rok) spowodowało wzrost przestępczości na Sycylii. Starzy „zbrojni”, posiadający doskonałe kontakty z półświatkiem, zostali wymienieni na ludzi z nikąd, którzy na dodatek postanowili walczyć z przestępczością. Na wyspie nikomu się to nie podobało. Stan ten nie trwał jednak długo, ponieważ już w 1847 roku wycofano żandarmerię do drugiego szeregu, a powołano znów do życia kompanie zbrojne – próbując je bardziej kontrolować, bezskutecznie. Ostatecznie, przestępcy uzyskali dzięki temu powrót do „legalnego świata” i tym samym możemy uznać, że od drugiej połowy XIX wieku mamy do czynienia z tworzeniem się pierwszych, prawdziwych struktur mafijnych we Włoszech.

Od samego początku swego istnienia, Mafie owiane były legendarnymi i mitycznymi opowieściami. Do początku XX wieku, nawet w samych Włoszech, nie uważano Mafiosów za przestępców, a raczej za ludzi odważnych i nieustępliwych. Już samo przyłączenie się do organizacji wiązało się z przejściem rytuału inicjacyjnego, w którym nawet przelewano kroplę krwi kandydata i wciągano w to jeszcze sprawy wiary i Boga. Rytuały pozostały na tyle silne, że stosowano je nawet pod koniec XX wieku.

Czasy faszyzmu we Włoszech nie przyniosły nic nowego dla Mafii, oprócz tego, że represje, z jakimi się spotykała zmusiły ją do emigracji. Wiadomym kierunkiem były Stany Zjednoczone, ale także Tunezja. Mówi się też, że to rodziny mafijne ułatwiły lądowanie Aliantów we Włoszech w 1943 roku, aczkolwiek żadna ze stron „sprzymierzonych” nie przyznaje się do tego faktu.

Koniec II wojny światowej to „złoty okres” dla włoskich mafii, trwający aż do lat 90 XX wieku. Liczne kontakty polityczno-biznesowe z chadecją pozwoliły gangsterom na czynny udział w życiu polityczno-społecznym Włoch.

Drugą stroną medalu są jednak lata 60 XX wieku – okres największych wojen mafijnych oraz terroryzmu kryminalnego w kraju. Na przestrzeni lat 1960 – 66 dokonano, tylko w prowincji Palermo, aż 93 zabójstw na zlecenie. Spowodowane było to zakusami rodziny Corleone, która próbowała przejąć władzę nad pozostałymi. Głównie chodziło o kontrolę nad sprzedażą bydła, ryb oraz budownictwem.

Lata 80 XX wieku to kolejny okres wojen mafijnych. Tym razem ofiary można było liczyć już w setkach, a w śród nich znaleźli się sędziowie czy deputowani do parlamentu. Tym razem poszło o przejęcie kontroli nad dystrybucją papierosów i narkotyków, którą to znów próbowała zmonopolizować rodzina Corleone. Terroryzm kryminalny rozkwitł na nowo zabierając ze sobą nawet samego prefekta prowincji Palermo.

Rok 1982 okazał się przełomy, zarówno dla rodzin mafijnych jak i całych Włoch. Po zabójstwie, dosyć spektakularnym, generała Dalla Chiesa postanowiono znowelizować włoskie prawo i wprowadzić do niego dwa przestępstwa:

1. Niedozwolonej konkurencji z wykorzystaniem przemocy (przemysł przemocy)

2. Stowarzyszeń mafijnych, czyli powołaniu organizacji utrzymującej się z działalności przestępczej.

Poważnie też zabrano się za nielegalne majątki gangsterów – zajęcia oraz przeszukiwania stały się czymś normalnym i powszechnym. Zaczęto też wbijać klin w samo środowisko mafiosów poprzez nakłanianie członków rodzin do zeznań przeciwko swym bossom, co oczywiście było niezgodne z mafijnym kodeksem honorowym, tzw. omertą.

Belgia, niby takie zachodnie państwo ze skonsolidowanym, demokratycznym sposobem prowadzenia się, a tu prawie każdy belgijski diament ma na sobie znamiona krwi i konfliktu. Antwerpia (Antwerpia jest największym w świecie ośrodkiem szlifierstwa diamentów), mekka wielbicieli kanciastych kształtów, ma w tym procederze swój największy udział. W prawdzie mówi się o skutecznym zwalczaniu zjawiska, ale nie bądźmy naiwni - raporty kłamią, chociaż statystyka nie czyni tego, to może się mylić w wyliczeniach.

Zastanawia mnie, czemu Afrykańczycy (przynajmniej w tych 80%) w ciąż nie potrafią się otrząsnąć z cywilizacyjnego zakamarka i chociaż na drodze postępowania nie próbują osiągać, tak - euroatlantyckiego, standardu cywilizacji. Nie chodzi o przyjmowanie wzorców, a o poszanowanie życia i ograniczenie użycia AK-47.

W wielu dziedzinach życia, rozwijające się cywilizacje są w stanie dokonywać niewyobrażalnych skoków technologicznych. Najlepszym tego przykładem (niestety, jednym z nielicznych) jest rozwój sieci komórkowej w Somalii. W Somalilandzie nikt nie kładzie linii telefonicznych tylko buduje nadajniki - oszczędność czasu, materiału i od razu wejście w 3G.

Badania wykazują, że nie ma znaczenia kolor skóry czy miejsce pochodzenia - wszyscy jesteśmy zdolni osiągnąć podobny poziom intelektualny (generalizując). Stąd moje zastanowienie nad eskalacją konfliktów na “czarnym lądzie” w przeciągu ostatnich 50 lat. Zachłyśnięcie się wolnością? Socjalizm naukowy aż tak dewastujący szare komórki?

Dlaczego na początku było o tych diamentach? Otóż, jak powszechnie wiadomo, krwawe diamenty były głównym towarem eksportowym, zaraz za śmiercią, w takich państwach jak Liberia i Sierra Leone. Proceder ten, a przynajmniej jego “złoty” okres trwał do początku obecnego stulecia (2002). Skala zjawiska była tak zatrważająca, że po raz kolejny udowodniono, iż uchodźcy destabilizują stosunki międzynarodowe równie skutecznie, jak konflikty zbrojne.

Nadchodzi też kolejna refleksja - handel diamentami (z których utrzymywała się nawet Al-Kaida) to jedno - sprzedaż, ale jest też przecież kupujący. Wyrafinowany, wyedukowany człowiek z centrum cywilizacji Zachodu.

Dzień dobry świecie!

AWACS, czyli Airborne Warning and Control System lub po polsku system wczesnego ostrzegania i kierowania obroną przeciwlotniczą, był pierwszym systemem trzeciej fali (informatycznej) zastosowanym podczas wojny w Zatoce Perskiej w 1991 roku, jako tzw. broń informacyjna.
Ideą przewodnią systemu jest przekaz informacji nt. poruszających się w powietrzu samolotów nieprzyjaciela oraz rakiet, do własnych myśliwców i urządzeń naziemnych.

Odpowiednikiem naziemnym był system J-STARS.

Prakseologia, czyli sfera zajmująca się działaniem, które jest efektywne i doniosłe (ogólnie ważne). Aby działać optymalnie należy pamiętać o trzech sferach:

1. diagnoza i retrospekcja
2. sposób działania
3. prognoza

Jeżeli rozumiemy otaczającą nas rzeczywistość, potrafimy spojrzeć z historycznego punktu widzenia na poprzednie wydarzenia, nie zapominając o dychotomii zjawisk, jesteśmy w stanie dokonać trafnej decyzji, skutecznej.

Każda decyzja musi być poprzedzona badaniem tematu oraz zebraniem jak największej ilości informacji o nim. Tutaj musimy pamiętać, że:

1. należy odróżniać informację od dezinformacji;
2. rozpatrywać informacje z punktu widzenia przydatności, istotności dla naszej sprawy
3. monitorować częstotliwość napływu informacji
4. sprawdzać, czy niekorzystniej byłoby posługiwać się źródłami specjalistycznymi niż ogólnymi (eko-mafie a mafie)
5. pamiętać o odniesieniu do upływającego czasu (coś, co wydarzyło się 10 lat temu nie musi mieć takiego samego uzasadnienia jakby na to spojrzeć obecnie).

Podejmując działanie, oparte na wcześniej zdobytej informacji, należy pamiętać o tym, że nasza wiedza może być efektem czyjejś manipulacji (media, spindoctorzy czy służby specjalne). Odróżnienie wirtualnej fikcji od rzeczywistości powinno być kolejnym wyznacznikiem naszego działania.

Każda decyzja powinna wiązać się tez z zastosowaniem odpowiedniego schematu, który pomoże jej nabrać przymiotu optymalności. Idąc za myślą wojskową chińskiego stratega, Sun Pin‘a, należałoby przyjąć taką strukturę działania:

kusznik-kusza-strzała-cel/ decydent-prawo krajowe-organy ścigania-grupy przestępcze

Bezpieczeństwo to stan wolny od zagrożeń.

Determinanty bezpieczeństwa:

1. Czynnik militarny
2. Czynnik geograficzny
3. Czynnik ekonomiczny
4. Czynnik demograficzny

Bezpieczeństwo to główny kolerat stosunków między państwami, społecznościami, narodami, ludźmi, zawierające obiektywne oceny zagrożenia i subiektywną ocenę poczucia zagrożenia.

Bezpieczeństwo jest zjawiskiem dynamicznym, zarówno w czasie jak i przestrzeni, postrzeganym jako proces.

4 postacie bezpieczeństwa (Daniel Frei)

1. Stan braku bezpieczeństwa postrzegany jako rzeczywiste zagrożenie prawidłowo oceniane (np. sytuacja między Chinami a Tajwanem).
2. Stan bezpieczeństwa, gdy zagrożenie jest małe i postrzegane jako niewielkie, przy właściwym postrzeganiu zagrożenia (np. sytuacja spornych wysp między Federacją Rosyjską a Japonią).
3. Stan obsesji – nieznaczne zagrożenie postrzegane jako bardzo poważne zagrożenie (np. wejście Polski do NATO a Rosja).
4. Fałszywe bezpieczeństwo – poważne zagrożenie oceniane jako niewielkie (np. atak na USA 11.09.2001 r.).

BEZPIECZEŃSTWO NARODOWE (bezpieczeństwo państwowe)

Bezpieczeństwo narodowe postrzegane jest jako zdolność narodu (państwa) do obrony terytorium i wartości.

4 wartości bezpieczeństwa (wg. prof. Kukułki):

1. Przetrwanie
2. Suwerenność
3. Integralność terytorialna
4. Jakość życia

Klasyfikacja modelu bezpieczeństwa narodowego:

Neutralność – postępowanie polegające na nieuczestniczeniu w konfliktach, pozostawanie poza ugrupowaniami wojskowymi i nieudostępnianie terytorium dla obcych wojsk.

a) neutralność wieczysta – państwo posiada uznanie międzynarodowe (w formie gwarancji lub przynajmniej akceptacji) neutralności (Szwajcaria od Kongresu Wiedeńskiego z 1815 roku, potwierdzone w Traktacie Wersalskim, uznawana za państwo neutralne; ma to potwierdzenie w konstytucji Szwajcarii z 1874 roku; dopiero od 2002 roku Szwajcaria należy do ONZu; Austria – ustawę o wiecznej neutralności przyjęła 26 X 1955 roku).

b) neutralność wojenna – zawarta w V i XIII Konwencji Haskiej z 1907 roku oraz w Konwencjach Genewskich z 1949 roku; polega na nieuczestniczeniu w konfliktach zbrojnych oraz niewspieraniu żadnej ze stron konfliktu (Mołdawia od 1994 r., Kambodża od 1989 r.).

Neutralizm – realizowanie neutralności bez gwarancji traktatowych; polityka niezaangażowania

- izolacjonizm – polityka niezaangażowania charakterystyczna dla USA, będąca wynikiem doktryny prezydenta USA Jamesa Monroe’go (tzw. Doktryna Monroe’go) z 1823 roku; ograniczenie do minimum kontaktu z innymi państwami.

Neutralizacja – umowne wyłączenie określonych terytoriów lub przestrzeni z możliwości prowadzenia działań wojennych lub wykorzystywania ich w charakterze bazy wypadowej dla operacji militarnych. Neutralizacja jest często stosowana w przypadku międzynarodowych dróg wodnych (np. Cieśnina Magellana, Kanał Sueski, Kanał Panamski). W przeszłości zneutralizowane były tzw. wolne miasta (np. 1815 r., Kraków). Neutralizacja w połączeniu z demilitaryzacją obowiązuje od 1959 roku w stosunku do Antarktyki.

BEZPIECZEŃSTWO MIĘDZYNARODOWE

Bezpieczeństwo międzynarodowe rozumie się jako sumę bezpieczeństw każdego z państw, wyłączenie na gruncie współpracy między państwami.

3 koncepcje bezpieczeństwa międzynarodowego:

Równowaga sił – pierwsza po Kongresie Wiedeńskim z 1815 roku (tzw. koncert mocarstw); również system bipolarny po II wojnie światowej; groźba obustronnego zniszczenia (np. po kryzysie kubańskim z 1962 r.).

- zarzuty co do systemu równowagi sił

a) nie bierze pod uwagę sytuacji mniejszych państw

b) zawsze istnieje potencjalne możliwość próby wyrównywania stanu zbrojeń do silniejszego – nakręcanie spirali zbrojeń.

c) groźba obustronnego zniszczenia (np. podczas “kryzysu kubańskiego” z 1962 roku).

Zbiorowe bezpieczeństwo

a) bezpieczeństwo jest równe dla wszystkich, jest niepodzielne

b) bezpieczeństwo opiera się na ustaleniach norm prawnych, dających możliwość rozwiązywania konfliktów

c) występuje zakaz agresji

d) oprócz organizacji globalnych dużą rolę odgrywają organizacje o charakterze lokalnym (np. OBWE)

Kooperatywne bezpieczeństwo – koncepcja rozbudowana po 1991 roku, od czasu sztokholmskiej inicjatywy w sprawie bezpieczeństwa międzynarodowego

a) wspólna odpowiedzialność za bezpieczeństwo, współpraca,

b) duży nacisk kładziony na demokrację w państwach jako gwarancję skłaniającą państwa do wzajemnej współpracy w dziedzinie globalnego bezpieczeństwa.

Czas na małą zmianę tematu, aczkolwiek ciągle pozostajemy w sferze zagrożeń o niskiej intensywności, czyli asymetrycznych. Czas na trochę poteoretyzowania na tematy związane ze zorganizowaną przestępczością oraz mafią. Zaczynamy.

MAFIA - z pierwszych liter owego hasła powstało słowo, które na Sycylii czy w Stanach Zjednoczonych budzi największą grozę i strach. Według włoskiej mitologii powyższy slogan podniósł lud Palermo w XIII wieku, przeciwko okupującym prowincję Francuzom. Dzisiejszy wydźwięk tego słowa jest nam wszystkim bardzo dobrze znany i zazwyczaj kojarzy się z amerykańską Cosa Nostrą, włoską Camorrą, japońską Jakuzą czy wreszcie z chińskimi triadami. Zastanówmy się przez chwilę czy w Polsce mieliśmy kiedykolwiek do czynienia z prawdziwą mafią czy tylko, lub aż, ze zorganizowanymi grupami przestępczymi. Czy „chłopcy z miasta” (jak określało się największych polskich kryminalistów) byli tylko gangsterami, czy może trafnie określano ich mianem mafiosów.

Mafia, według światowych standardów, jest to hierarchiczna, wieloszczeblowa, zakonspirowana organizacja przestępcza, o zakresie działalności regionalnym i ponadnarodowym, powiązana z aparatem władzy i wykorzystująca te związki do osiągania własnych celów. Mafia stale rozszerza swoje wpływy poprzez pozyskiwanie pracowników administracji rządowej, sędziów, policjantów czy dziennikarzy. Posługuje się ona się tzw. przemysłem przemocy, w którym przemoc to zaplanowane, zinstytucjonalizowane oraz zorganizowane działanie.
Warto też wykazać różnicę między pojęciem samej mafii, a zorganizowanej grupy przestępczej. W tej drugiej brakuje związków z praworządnym światem polityki oraz biznesu. Grupa przestępcza może ewentualnie osiągnąć stan „przedmafijny”, który będzie odznaczał się najwyżej partnerskimi relacjami z elitami władzy. Jeżeli doszłoby do procesu sądowego przestępców, to politycy nie wykazaliby się w tej sprawie żadną inicjatywą a istniejące układy zostałby jednocześnie rozwiązane. Tak było z Pruszkowem, który nie był w stanie podporządkować sobie polityków. Mafia nie działa w podziemiu, tak jak przestępczość zorganizowana. Ta pierwsza potrzebuje do istnienia kontaktów z legalnym światem, który ma jej dać gwarancje nietykalności. W Polsce na co dzień mamy do czynienia, mimo wszystko, jeszcze ze zorganizowanymi grupami przestępczymi, których to definicja została zawarta w Karcie Narodów Zjednoczonych:

Zorganizowana grupa przestępcza oznacza posiadającą strukturę grupę składającą się z trzech lub więcej osób, istniejącą przez pewien okres czasu oraz działającą w porozumieniu w celu popełnienia jednego lub więcej poważnych przestępstw określonych na podstawie niniejszej Konwencji, dla uzyskania, w sposób bezpośredni lub pośredni, korzyści finansowej lub innej korzyści materialnej.

Jako, iż tematyka transnarodowej przestępczości zupełnie NIE odbiega od strefy zainteresowań autora, na pewno jeszcze kiedyś ten wątek zostanie rozwinięty.